دشنــه در سکوت هجـــای مرگ را تکرار می کند

و بوسه آخرین رویای لبانت

بر هرزگی باد می نشیند

خسته ام از این شاعرانگی ات

تو را می خواهم در بیهودگی بــِکــت

در جرعه ای از ویسکی

که بخار شـــوی

تا بگویم معشوقه ام همین بود

و زاپاتا که می میرد در من زنده را باد داد

در خانه ی امــوات چه باژگونه بود

نقش رخت در آبگینه

I am tired

of

...

..

.

از

از این کهنه گرایی

از صورتی توت فرنگی

از تـــــــــــو که مـــــن بودی

از، ز ِ زاری

از ز ِ ضرورت،ز ِ زنده بودن

اما این پایان کار نبود

و کار واو آغاز شد

این شعر رقص حروف نیست

اینست رقص حروف:

م ع ی م ن ا ا د

که من در تو ادغام شد

و واو ناظر بود،

ــ در ما که منظره ای به نظاره ننشسته بود همی

و او:

مرگ لورکا را بر پیانوی بتهوون برقصید

و تو آیا مرگ مرا بر سیم های اسکارلاتی جیــــــــــــــــغ کشیدی؟

در ماراتون گام هایمان ناخواسته یوز بودم

و سفسطه ی عشق را

به قامت گیسوان نیاگارا

قاضی عادلی برای محاکمه ات نمی یابی

کافکا به گوشم خوانده بود

آنشب

که با مرد فیل نمـــــا بستنی توت فرنگی می خوردیم

حق با تو بود اکسپکتورانت

آیا رقص من با ئی تی شعـــر نیست؟

و پنجم فصل سالهای دیگر است...

و ششم فصل قرنهای دیگر است...

و هفتم که من از آن می آیم:

دو سال گذشته است و تو هنوز نیامدی

بیست و دو سال گذشته است و هنوز نیامدی

دویست و بیست و دو سال گذشته است و نیامدی

منتظرت نبودم...